Από τον Μαμαλάκη Εμμανουήλ, ηθοποιό/ θεατρολόγο/ σκηνοθέτη για τη σειρά άρθρων του Thefamiliart blog «Φιλοξενία & Συνεργασία».
Αναρωτιέμαι τι να είναι άραγε αυτό που λέμε Τέχνη? Θεωρίες πολλές, εικασίες ποιο πολλές, ορισμοί από ειδικούς του είδους ακόμα περισσότερες. Εγώ όμως δεν πρέπει να ξεχάσω τι είναι τέχνη για εμένα.
-Είναι κάτι απροσδιόριστο?
-Όχι.
-Είναι κάτι μαγικό?
-Ναι.
-Ή μήπως είναι επιστήμη?
-Αναμφίβολα!
Σίγουρα πάντως δεν είναι κάτι απρόσωπο σαν το εμπόριο ή σαν τα πρωινά “εκκλησιάσματα” της ορθογώνιας θεάς tv που σε καλεί για μια υπέρτατη αποκαθήλωση. Ίσως είναι μια μορφή έκφρασης όπως λένε ή καλύτερα ένας παλιός μηχανισμός που παράγει νέες ιδέες.
Αλλά πως λειτουργεί και ποιος τον λειτουργεί? Και στην τελική τόσο παλιός που είναι, λειτουργεί σωστά? Δεν ξέρω κάποια στιγμή ελπίζω να το ανακαλύψω.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι υπάρχει και όταν λειτουργεί σωστά παράγει ομορφιά. Αληθινή ομορφιά απλόχερα, που σε αγκαλιάζει και σε εξυψώνει σαν άνθρωπο. Είναι αυτό που λέμε ότι γίνεσαι λίγο καλύτερος άνθρωπος βρε παιδί μου, κι ας μην το περιμένεις.
Πάντως πρέπει να της το αναγνωρίσω πως είναι ζόρικη, απαιτητική και πλανεύτρα. Όταν έρχομαι σε επαφή μαζί της είναι σαν να ερωτεύομαι για πρώτη φορά ξανά και ξανά. Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που μου συμβαίνει πραγματικά. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που θέλει αγάπη, φροντίδα και αφοσίωση. Άσε και το άλλο που θέλει να είναι το επίκεντρο της προσοχής όλων συνεχώς. Αχ βρε Τέχνη εσύ μπερμπάντισσα και μπριόζα που είσαι!
Προσοχή όμως και πρέπει να το θυμάμαι καλά αυτό. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να της φερθείς εγωιστικά και να την εκμεταλλευθείς, πόσο μάλλον να την κοροϊδέψεις ότι την καταλαβαίνεις και την γνωρίζεις καλά. Γιατί από ψυχούλα που είναι, θα γίνει θηρίο και θα σε κατασπαράξει και θα κάνει μεγάλη ζημιά σε όποιον και ότι βρεθεί στο διάβα της.
Δυστυχώς όμως βλέπω ότι πολύς κόσμος προτιμά να συντηρεί το θηρίο που μεγαλώνει όλο και ποιο πολύ μέρα με τη μέρα, αγνοώντας τον κίνδυνο για τον εαυτό του και τους άλλους και αυτό με στεναχωρεί. Δεν καταλαβαίνω… γιατί θέλουν να βλέπουν ένα τέρας που το βασανίζουν μέσα στο τσίρκο που της έχουν φτιάξει? Εγώ θέλω να βλέπω την ηρωίδα, την στοργική μάνα, την επαναστάτρια και γενναία ερωμένη.
Τέλος πάντων , ευτυχώς που υπάρχουν και τα αληθινά παιδιά της που ζουν σαν μικροί θεοί, φορώντας μάσκες, για να μην ανακαλύψουμε την φωτεινή και θεία φύση τους, και μας ψιθυρίζουν κρυφά αλήθειες για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Σε αυτά τα παιδιά στηρίζομαι που με τη σειρά τους γεννάνε άλλα παιδιά και μας τα χαρίζουν απλόχερα για να ζήσουν για λίγο μέσα σε έναν πίνακα, μια παράσταση, μια μελωδία και να πεθάνουν ξαφνικά μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας. Αυτοί οι θαυματοποιοί λοιπόν να ξέρετε ότι κρύβουν χάρτες με χαμένους πειρατικούς θησαυρούς μέσα στα σκουπίδια που μαζεύουμε στο σπίτι μας και στο δρόμο.
Μακάρι να μπορούσαμε να ξεφορτωθούμε όλα αυτά τα σκουπίδια και να βρούμε το χάρτη μας. Αλλά τι να κάνουμε είμαστε καταναλωτές και τα χρειαζόμαστε, μέχρι που τα έχουμε αγαπήσει κιόλας τόσο που τα φυλάμε γερά κι αυτά σαπίζουν και σαπίζουμε κι εμείς μαζί τους και δεν το καταλαβαίνουμε. Αμάν βαρέθηκα πια, πάω για γενική, το κεφάλι κάτω λοιπόν!
Από το ημερολόγιο ενός λεχρίτη.
Το περιεχόμενο αυτού του κειμένου αποτελεί προσωπική πνευματική ιδιοκτησία. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ οποιαδήποτε αναδημοσίευση, τροποποίηση ή αντιγραφή χωρίς την συγκατάθεση του συγγραφέα και του blog που το δημοσιεύει. Επικοινωνήστε πρώτα μαζί μας αν ενδιαφέρεστε για αναδημοσίευση σε άλλο site.
thefamiliart 